Hoe gewoon is gewoon?
Wat een rare tijd. De mensen gaan wel of niet op vakantie, al naar gelang hun mogelijkheden zijn. Of naar gelang ze durven of niet. Of ze gaan wel of niet naar het buitenland. Wijzelf blijven thuis omdat we onze zoon en schoondochter helpen die een tweeling verwachten. En aangezien ze al twee kinderen hebben, is een extra handje soms wel handig. Wat me opvalt is dat er nu in ons land verschillende soorten mensen lopen. De een is angstig omdat hij of zij tot de risicogroep behoort. Die mensen blijven zoveel mogelijk thuis. Dan is er een groep die zo goed mogelijk door probeert te leven. Ze letten wel goed op maar kunnen de gewone dingen nog doen. En dat woordje gewone is weer voor iedereen verschillend. Elke dag je dagelijkse dingen kunnen doen, met in acht nemen van voorzorgsmaatregelen, kun je gewoon vinden. Er zijn echter ook mensen die direct maar weer een vliegvakantie boeken en dat heel gewoon vinden. Ze moeten er even uit en ze vinden dat ze er min of meer recht op hebben. Ze hebben er ten slotte hard voor gewerkt. Daarnaast is er een groep die het bezoeken van bars en feesten alweer tot de gewone zaken gaan rekenen. Wij hebben geen Corona, hoor je dan vaak. Uit het nieuws kun je opmaken dat de werkelijkheid anders is dan zij dachten. Maar er is ook een groep die op het ogenblik niets verdient. Voor hen is dat in deze tijd niet gewoon, maar het is wel hun werkelijkheid. Het is elke week bedenken hoe je aan geld kunt komen. Je zou het haast gewoon gaan vinden. Ik vind dat we als gepensioneerden het heel makkelijke hebben. Mijn salaris gaat door, we behoren niet tot een risicogroep (wat leeftijd betreft natuurlijk wel), gelukkig zijn we allebei nog fit. Voor ons gevoel kunnen we nog alles doen, met de beperkingen die daar bij horen. Als je al deze vormen naast elkaar legt zie je pas, dat gewoon voor elk mens weer anders is en dat we onze gewoonheid niet altijd kunnen zien als de gewoonheid van een ander persoon. Oftewel wat een rijkdom aan variaties zijn er toch op deze wereld. Als we het nu ook nog gewoon gaan vinden dat we om ons heen kijken en zien dat gewoon soms heel speciaal is en hier en daar een schouder lenen om het speciale voor een ander heel gewoon te maken, dan moet het goed komen in deze wereld.
Hans Dorsman

Vakantie
Iedereen vraagt elkaar dit jaar: Wat ga je doen met de vakantie, dit jaar? Vorige jaren was de vraag altijd: Waar ga je dit jaar naar toe? Een vraag met onzekerheid en een vraag vanuit de zekerheid dat je met vakantie gaat. In een korte tijd verandert plotseling alles. Het keurig gemetselde muurtje van zekerheden ligt in losse stenen op de grond. Het cement dat zorgt voor verbinding van de losse componenten blijkt zand te zijn. Het fundament is niet sterk genoeg om de muur te dragen. Gaan we treuren bij de puinhopen van het leven. Waar kennen we dat van, een huis gebouwd op zand of en met zand en treuren met vrienden op de mestvaalt van het leven.
Een vakantie mag een periode zijn om ruimte te maken in je geest. De stenen uit de muur zijn waardevol en bruikbaar. We moeten ze weer op de juiste plaats leggen als fundament in ons leven. Misschien moeten de stenen op een iets andere plaats worden neergelegd. Misschien zit daar ook de hoeksteen van ons bestaan bij.
Chris de Haan

Zwaaien
Alles is weer een beetje rustiger, alhoewel de onzekere maanden zijn nog niet voorbij. Het corona-virus is nog in ons midden. Je hoorde uitspraken: Dit hoort bij de evolutie, of over vijftig jaar ziet de wereld er anders uit.
Het is Pasen geweest, de dag van opstaan. Paasmorgen, het is stil op straat. Mijn gedachten gaan terug naar mijn kindertijd. Het is volop zomer en ik zit naast mijn Beppe op een platte kruiwagen.
Ze zwaait naar mensen die voorbijgaan, en glimlacht. Die glimlach, daar moest ik iets mee doen. De glimlach van Pasen.
Ik heb een schilderijtje gemaakt met Pasen. Twee mensen op een bankje, zwaaiend naar het licht van Pasen. Ervaring, verbeelding, onze zintuigen kunnen niet alles bevatten. Het is een poging te leren om te leven.
Volgend jaar komt Pasen weer voorbij.
Ypie van der Veen

Het heilige groen
Eén van de dingen die ik geregeld doe is wandelen. Elke week een paar keer, met een wandelgroep en met mijn schoonzus/wandelvriendin. De wandelgroep is tijdens deze periode stilgelegd, maar met z’n tweeën wagen we het er op, met zoveel mogelijk in achtneming van de 1,5 meter-regel.
Niet ver weg, gewoon hier in Friesland: Beetstersweach, Eastermar, Earnewâld, een ‘rondje de Leijen om’ enzovoort. En wat kun je dan genieten en tot rust komen. Want wat is de natuur hier mooi, en momenteel helemaal, nu alles zo prachtig bloeit.
Nu las ik laatst een uitspraak van Hildegarde van Bingen, een Duitse benedictijnse abdis, geboren in 1098. Zij geldt als eerste vertegenwoordigster van de Duitse middeleeuwse mystiek en was onder meer actief op het gebied van religie, kosmologie, wetenschappen, filosofie, compositie en muziekbeoefening, poëzie, plantkunde en linguïstiek (!). Ik geniet zo nu en dan van haar composities; ik heb verschillende CD’s met prachtige, verstilde muziek van haar hand.
Van haar zijn de woorden: ‘Sancta Veriditas: het heilige groen’. Ik heb dat zo geïnterpreteerd dat het genieten van de natuur om ons heen, van Gods schepping, een heilige bezigheid is.
Tijdens de Corona-crisis vlogen er bijna geen vliegtuigen en werd er veel minder auto gereden, zodat de lucht er gewoon van opklaarde. Ik hoorde mensen zeggen: het blauw van de lucht is blauwer dan anders. In India zagen de mensen voor het eerst sinds tientallen jaren weer de toppen van de Himalaya. Maar ook: “Het kan zo ook niet langer, we maken de aarde kapot met z’n allen”.
Zo langzamerhand begint de economie nu weer op gang te komen, en daar zijn we blij om; dat alles weer gewóón wordt. Ik hoop echter één ding, dat we voortaan wat bewuster zullen omgaan met onze mooie aarde en wat zij ons geeft; dat we meer oog en respect zullen hebben voor de grootsheid van Gods schepping, en samen wat meer bij zullen dragen aan de instandhouding van de natuur op aarde.
Sancta veriditas.
Coby de Vries

De abt en de ander
In Coronatijd merken we dat het omzien naar elkaar meer ruimte krijgt, omdat nu velen (op zijn minst) de tijd hebben om zorg voor de ander vorm te geven.
Hoe kijk je naar je medemens. Vanuit de gedachte dat elk mens beeld van God is, kun je zo naar de ander leren kijken dat het beeld van God in de ander oplicht.
Ik moest daarbij denken aan een verhaal dat me ooit verteld werd. Een verhaal over een wijze abt:

De oude abt maakte zich zorgen. Hij bestuurde een eeuwenoud klooster.
Er waren genoeg broeders en er kwamen geregeld mensen, die voor een overnachting of een iets langer verblijf, het klooster bezochten.
Wat de abt zorgen baarde, was de slechte sfeer in het klooster. De monniken, ze waren geen slechte mensen, maar ze hadden weinig voor elkaar over. De een was jaloers op de ander, een tweede maakte ruzie, een derde was ontevreden en ga zo maar door.
De abt probeerde hier verandering in te brengen, maar dat lukte hem nog niet zo goed.
Toen, op een dag, riep hij de monniken bij elkaar en vertelde hen dat hij een belangrijk bericht van de bisschop gekregen had. Deze schreef dat de Messias in het diepste geheim teruggekeerd was op aarde. En Hij was begonnen om ook de kloosters te bezoeken. Niemand wist wanneer hij waar zou komen. Maar dat hij zou komen, dat stond vast. En vertelde de abt, de Messias zou ook in hun klooster komen. Het was zelfs mogelijk dat de Messias al bij hen aanwezig was.
Hij vroeg de broeders weer aan het werk te gaan en intussen goed over dit bericht na te denken.
Al na enkele dagen was er in het klooster een verandering van sfeer te merken, omdat iedere broeder er rekening mee hield dat zijn medebroeder wel eens de Messias zou kunnen zijn.
Ate Klomp

Ga naar boven