Oogsten en gedenken
In de katholieke traditie herdenkt men vanouds op 1 november alle heiligen(Allerheiligen) en op 2 november alle overledenen  (Allerzielen). Protestanten gedenken steeds meer hun overledenen ook rond deze dagen, meestal op de laatste zondag van het kerkelijk jaar. Dit jaar op 24 november.
Traditioneel werden er rond Allerzielen broden gebakken met vullingen van gedroogde vruchten. In Italië is het Allerzielenbrood gevuld met gedroogde vijgen, dadels, pijnboompitten, rozemarijn en honing. Aan de vorm en de vruchten worden symbolische betekenissen toegekend. In de Bijbel wordt de dadelpalm vergeleken met een rechtvaardige omdat hij recht omhoog groeit en goede vruchten geeft, psalm 92.
De dadelcake verwijst naar oogst, gedachtenis. De ronde vorm kent geen begin en eind, een teken van verbondenheid
Tijdens de vergadering van het Moderamen van Oost hebben we samen gegeten van deze dadelcake op de dag dat wij onze Dankdag voor gewas en arbeid vieren.
Ook geïnteresseerd? Recepten die passen bij de feesten en de bijzondere dagen van het kerkelijk jaar vindt u op de website van de Raad van Kerken, W: www.sameneerlijketen.nl en kijk bij herfst/gedachtenis. Laat u inspireren.
Chris de Haan

Oervorm
Na een bezoek van een schilderijenexpositie bleef één zin bij mij na sudderen. De schilder schreef onder andere deze zin: Ik zoek de geest in de dingen, de oervorm. De dingen om hem heen trachtte hij in kleur en verbeelding te achterhalen. De landschappen waren donker van kleur, met brede kwast geschilderd. Zijn laatste schilderijen zijn lichter van kleur, kromme bomen die wijzen naar de wolken.
In Bijbelse verhalen en de liturgie zeggen we de woorden: Vader, Zoon en Geest. Hoe kun je deze drie woorden verbeelden, zodat ze als één zin blijven staan, één gedachte.
In het klooster zingen de nonnen, monniken deze drie woorden in één adem en met een lichte buiging,
Glória Patri, et Fílio, et Spiritu i Sáncto. Met een devote buiging van het lichaam maakt de mens deze woorden intiem, het blijft één betekenis.
De schilder van de expositie woonde in zijn schilderijen met alles wat hij waarnam en wat hem innerlijk bezig hield.
Een gebaar maakt het leven soms stiller en éénvoudiger.
Y.van der Veen

Plak foar twa…
Een prachtige, zonnige ochtend in september. Ik ben onderweg naar Kootstertille. Ik fiets vanaf Drachten, via Rottevalle de Mûntsgroppe op, over de klinkerweg langs het Wytfean.
En dan zie ik ze staan, rechts van de weg, verscholen in het groen. Twee oude, verweerde stoelen, met elkaar verbonden zodat het één geheel lijkt. Een bankje met de mooie woorden: Plak foar twa.
Terwijl ik doorfiets blijven deze twee woorden hangen. Gaandeweg krijgen de twee met elkaar verbonden stoelen steeds meer betekenis, een symbolische betekenis!
‘Plak foar twa’ is uitnodigend, nodigt uit tot drie, vier…meer, véél meer.
Mijn droom is dat wij allemaal op dat bankje passen en elkaar de ruimte geven om te kunnen zijn, zoals wij door onze Schepper zijn bedoeld.
Daarbij kunnen en mogen wij niemand uitsluiten.
Maar dan moeten we misschien wel eens een stukje opschuiven!
Kom er bij, ruimte genoeg!
Hoewel deze stoelen niet vallen onder de categorie: luxe stoelen, zitten ze heerlijk als we moe zijn. Ze kunnen een ‘pleisterplaats’ zijn als onze tocht door het leven soms zwaar en vermoeiend is. En wat kan het dan helpen als er dan iemand naast je komt zitten en er gewoon op het goede moment is.
Samen op het ‘twee stoelenbankje’ zitten, in verbondenheid, en het goed hebben.
Kom er maar bij, we schuiven allemaal een stukje op en komen bij elkaar ‘op verhaal’, geïnspireerd door het Goede verhaal van God.
Wat twee oude, verweerde stoelen al niet teweeg kunnen brengen…
Gerda Bekius

Op ‘t hoogst geducht
Het begint met een bril en je weet niet waar het eindigt…
In mijn geval ging ik vanuit het opticienstadium naar het audicien gebeuren. Eigenlijk was er niet zoveel aan de hand. Tijdens een paar wandelingen bleek ik de achteropkomende fietsers niet te horen. Het geluid van de karekiet kwam niet meer door en toen een verbolgen fietser mij “ hé dove” toevoegde, daarbij twee vingers in zijn oren stoppend (in beide oren één) was de maat vol.
Dus naar de man van de gehoorversterking.
Wat mij betreft mochten ze best iets groter zijn dan de kleine apparaatjes uit de reclame dus kwam ik bij een “echte “audicien in Sûnenz terecht. Na een eerste testje volgde een doorverwijzing naar de KNO-arts en vandaar weer terug naar de audicien. Nu heb ik ze dus ook, ze zijn klein maar prima te zien en dat mag.
Vorige week was de een na laatste controle en de weergoden waren het er niet mee eens.
Na afloop even wachten bij de ingang van het Sûnenz-complex vanwege een enorme hoosbui en jawel hoor. Een keiharde donderslag bij donkere hemel.
Samen met een mij niet helemaal onbekende persoon stond ik even te wachten tot na de klap. ‘Dat was een harde dreun’ werd mij toegevoegd.
Ik flapte er zomaar uit: ‘s Heren stem op ’t hoogst geducht, rolt en klatert door de lucht’.
Ik schrok er zelf van… zo’n opmerking tegen een mij vrij onbekende.
Wel de tale Kanaäns, want dat heb ik vroeger meegekregen
Dus zei ik tegen hem: Ja, calvinistisch opgevoed, dan krijg je dat!
Hij knikte goedkeurend en plotseling had ik het door.
Laat dat nu niet een van onze nieuwe predikanten zijn! Dat moest mij weer overkomen.
De bui was over, de predikant ging naar de overzijde voor een , denk ik, pastoraal bezoek.
En ik? Thuis toch maar even op het internet gezocht (waar Google al niet goed voor is ) en jawel hoor: Psalm 29 : 2.
Ik hoor mijn vader het bij een felle onweersbui nog zeggen.
Oude berijming, dat dan weer wel!
Bart Dertien

Levenseinde
Emeritusdominee Piet Schelling heeft een boek geschreven over hoe hij aan het nadenken is gegaan over zijn levenseinde. Hij is begin 70, kerngezond en geniet van het leven, maar eens vroeger of later, is het ‘tijd’. En dat geldt voor ons allemaal.
Het is een mooi geheel geworden dit boek, niet zwaar of droevig. Op zijn eigen toegankelijke manier neemt de schrijver je mee in zijn gedachten en gevoelens.
Nadenken over je eigen dood, waarom zou je dat doen?
Eén antwoord is:
De mooie en misschien ook wel verrassende ontdekking van Schelling dat het nadenken over je eigen levenseinde er toe leidt dat je met meer aandacht en waardering het leven dat je leeft ervaart en bekijkt. Dat verklaart ook de titel van het boek: ‘Denkend aan de dood kom ik tot leven’.
Want je gaat automatisch denken over je leven, over je plannen en vooral over de mensen die je lief zijn. Wat mij bijvoorbeeld erg aansprak was de gedachte om een brief te schrijven aan je kind(eren) en aan je partner, waarin je kunt uitdrukken wat in de relatie waardevol voor je is geweest. Zoals vader Jacob bij zijn levenseinde een zegen uitsprak over elk van zijn kinderen, zo zou je aan diegenen die je dierbaar zijn ‘goede woorden’ kunnen meegeven.
Of die brief dan bewaard wordt tot het zo ver is, of al bij leven wordt gestuurd, dat valt te bekijken.

Leer ons zo onze dagen te tellen
dat wijsheid ons hart vervult. (psalm 90:12)
Ate Klomp

Ga naar boven