Ademhalen
Vrijwilligerswerk! Wat wordt dat veel gedaan in Nederland! De jaarlijkse lintjesregen laat dat steeds, ook dit jaar, weer zien: wat zouden we zijn zonder vrijwilligers?
In het bijzonder vrijwilligerswerk voor de kerk. Zonder dat zou de kerk niet kunnen bestaan. Want wat worden er bergen werk verzet door enorm veel mensen. Op allerlei gebied, ieder op zijn/haar eigen wijs en met zijn of haar eigen talenten. We zijn allemaal een stukje van één grote puzzel, allemaal leden van één lichaam!
En wat is het superleuk om te doen! Het geeft voldoening, je blijft actief, je wordt gewaardeerd, je leert mensen kennen, mensen leren jou kennen, je bent en blijft betrokken bij de kerk van Drachten en je eigen gemeente. En dat is in deze tijd bijzonder belangrijk; betrokken blijven. Daar heeft de kerk behoefte aan; mensen die betrokken zijn bij het wel en wee; die er met elkaar de schouders onder zetten om er samen iets van te maken. En wat het mooiste is: iedereen mag meedoen!
Maar soms moet je even pas op de plaats maken. Er even tussen uit! En dat mag, want dat is goed voor een mens. Het is eind mei, en dan begint het al: de vakantie. Heerlijk! Relaxen, even niet bezig zijn, lekker luieren, of op avontuur gaan, een mooi boek lezen, genieten van andere culturen of van je eigen tuin. Super! Op verhaal, op adem komen, dat heeft iedereen nodig. De verenigingen zijn met hun laatste avonden bezig, de vergaderingen worden op een laag pitje gezet. Rust!
Ik wens jullie allemaal straks een heerlijke zomer, tijd om uit te rusten, adem te halen. Dan kunnen we er met zijn allen weer met frisse moed tegenaan.
En, zoals gezegd: iedereen mag weer meedoen! Fijn!
Groeten vanuit Sicilië,
Coby de Vries

Weggehaald
Als je het niet weet, loop je er zomaar aan voorbij.
Weggehaald… de letters van dit woord, staan gebeiteld in de muur van een huis in de Folkingestraat in Groningen. Het maakt indruk op de mensen die meedoen aan de rondleiding in het kader van ‘Open Joodse Huizen van Verzet’. Ik ben één van hen, op deze koude ochtend van 4 mei.
Tussen de bellende fietsers en het wandelend publiek door, worden wij telkens even stilgezet. Om voor even deelgenoot te worden van wat hier is gebeurd in de Tweede Wereldoorlog. Eén muur, met één woord, vertolkt het verschrikkelijke. Weggehaald…
Ooit was deze straat net zo levendig als nu. Joden en niet – joden woonden en werkten hier. Leefden in saamhorigheid met elkaar.
Tot het stil werd. En het leven hier letterlijk verdween.
Ik vervolg mijn route en wandel naar Brugstraat 27. Nu Café De Sigaar.
Ooit de optiekzaak van de familie Van der Munnik.
We mogen naar binnen en horen het verhaal over deze familie. Vader, moeder en twee dochters woonden boven de winkel. Na sluitingstijd stond de deur open voor vergaderingen van het verzet. De dochters waren beiden actief als koerierster. Uiteindelijk is de hele familie opgepakt en in verschillende kampen terecht gekomen.
Weggehaald…maar zij mochten terugkeren. Door de moedige keuzes die ze hebben gemaakt, waarbij zij hun leven op het spel zetten, zijn ze door het oog van de naald gekropen.
Dit was een dag…om niet te vergeten.
G.Bekius

NIEUW BEGIN

gisteren…
had ik lente-opruim-kriebels
en raakte verdwaald
tussen knipsels, lieve briefjes en
véél te veel bewaarde dingen...
ik gaf het op

vandaag…
maak ik de balans op
van zoveel mooie herinneringen
bewaar blij wat belangrijk blijft
en de rest mag weg:
ruimte in mijn hoofd

morgen…
mag ik opnieuw beginnen
opgeruimd, met nieuwe energie
ik ben me weer bewust:
de zin zit niet in dingen hèbben
maar in samen goede dingen doen

Aleid Dertien

Was-ie d’r weer?
Ja!, Al drie dagen!
Een wonderlijk antwoord op een vreemde vraag? Toch klopte het wel.
Inderdaad voor de derde dag op rij kon je met een beetje geluk het ijsvogel mannetje zien zitten.
Vlak voor de omgevallen populier aan de overkant van de ‘sloot’ in het park.
Net als voorgaande jaren, alleen deze keer wat vroeger dan normaal.
De vraag kwam van een voorbijgangster die mij, gewapend met mijn verrekijker, zag staan kijken in de richting van de omgevallen populier.
Het zand tussen het wortelstelsel zit vol met holletjes en in één ervan zal mogelijk een broedsel komen.
Zover is het nog niet.
Nu zie ik alleen het mannetje zitten, bruine borst en prachtige blauwe vleugels. Een lust voor het oog.
Ik had de vraag nog niet beantwoord of ik bedacht me dat het mogelijk ook een vraag uit het lijdensverhaal zou kunnen zijn. We zitten in de veertigdagentijd.
De discipelen hadden de vraag ook aan elkaar kunnen stellen…Was Hij er weer?
De drie dagen in mijn antwoord zijn wat dat betreft toeval ook al ligt de verwijzing er zonder bij(bel)bedoeling wel een beetje duimendik bovenop!
Na drie dagen was Hij er weer, om ons duidelijk te maken dat Hij er is!Altijd!
Aanwezig onder ons, wanneer je het maar wilt zien.
Sta maar eens stil, je hebt geen verrekijker nodig.
Of liever nog… sta op, ga op weg
De schepping is nog niet voltooid, maar het begin is er!
Er is werk aan de winkel!
B.Dertien

Kort geleden zagen Gerda en ik in de bioscoop binnen enkele dagen twee films waarin de verhouding tussen zwarte en blanke mensen centraal stond. Beide films spelen zich in de Verenigde Staten af. De ene film gaat over een jong stel, waarvan de man ten onrechte achter de tralies terecht komt. En dan niet door fouten of misverstanden, maar door boze opzet van enkele blanken. De tweede film gaat over een zwarte topmuzikant, een pianist, die begin jaren 60 een reis maakt door het zuiden van dat land. Je ziet dan hoe hij aan de ene kant geëerd wordt om zijn talenten en aan de andere kant gediscrimineerd wordt vanwege zijn huidskleur. Zijn blanke chauffeur is af en toe als een lijfwacht nodig om te zorgen dat deze artiest niets overkomt.
Beide films vonden we erg de moeite waard. Met name de eerste film zette mij aan het nadenken. Verbazing over wat mensen elkaar kunnen aandoen, ook al weet ik al lang dat dat in de wereld zo werkt. Verdriet over (jonge) levens die verpest, of op zijn minst moeilijk gemaakt worden.
Onwillekeurig denk ik na over mezelf in dit verband. Maak ik verschil tussen mensen? Moet een gekleurd medemens bij mij beter z’n best doen om geaccepteerd te worden?
Heb ik in Nederland een eenvoudiger leven dan sommige anderen omdat ik wit ben, hetero en man en een baan heb?
Het is op zich al goed, denk ik, dat ik me realiseer dat er verschillen zijn en dat mensen toch echt gelijkwaardig zijn. En dat ik daarnaar ook handel.
In de Bijbel horen we steeds maar weer dat we dienen op te komen voor armen, verdrukten en vreemdelingen. Daarom durven we in de kerk ook wel te zeggen dat we als mensen voor God allemaal gelijk zijn.
Vind ik dat op maandag ook?
Ate Klomp

Ga naar boven