Op ‘t hoogst geducht
Het begint met een bril en je weet niet waar het eindigt…
In mijn geval ging ik vanuit het opticienstadium naar het audicien gebeuren. Eigenlijk was er niet zoveel aan de hand. Tijdens een paar wandelingen bleek ik de achteropkomende fietsers niet te horen. Het geluid van de karekiet kwam niet meer door en toen een verbolgen fietser mij “ hé dove” toevoegde, daarbij twee vingers in zijn oren stoppend (in beide oren één) was de maat vol.
Dus naar de man van de gehoorversterking.
Wat mij betreft mochten ze best iets groter zijn dan de kleine apparaatjes uit de reclame dus kwam ik bij een “echte “audicien in Sûnenz terecht. Na een eerste testje volgde een doorverwijzing naar de KNO-arts en vandaar weer terug naar de audicien. Nu heb ik ze dus ook, ze zijn klein maar prima te zien en dat mag.
Vorige week was de een na laatste controle en de weergoden waren het er niet mee eens.
Na afloop even wachten bij de ingang van het Sûnenz-complex vanwege een enorme hoosbui en jawel hoor. Een keiharde donderslag bij donkere hemel.
Samen met een mij niet helemaal onbekende persoon stond ik even te wachten tot na de klap. ‘Dat was een harde dreun’ werd mij toegevoegd.
Ik flapte er zomaar uit: ‘s Heren stem op ’t hoogst geducht, rolt en klatert door de lucht’.
Ik schrok er zelf van… zo’n opmerking tegen een mij vrij onbekende.
Wel de tale Kanaäns, want dat heb ik vroeger meegekregen
Dus zei ik tegen hem: Ja, calvinistisch opgevoed, dan krijg je dat!
Hij knikte goedkeurend en plotseling had ik het door.
Laat dat nu niet een van onze nieuwe predikanten zijn! Dat moest mij weer overkomen.
De bui was over, de predikant ging naar de overzijde voor een , denk ik, pastoraal bezoek.
En ik? Thuis toch maar even op het internet gezocht (waar Google al niet goed voor is ) en jawel hoor: Psalm 29 : 2.
Ik hoor mijn vader het bij een felle onweersbui nog zeggen.
Oude berijming, dat dan weer wel!
Bart Dertien

Levenseinde
Emeritusdominee Piet Schelling heeft een boek geschreven over hoe hij aan het nadenken is gegaan over zijn levenseinde. Hij is begin 70, kerngezond en geniet van het leven, maar eens vroeger of later, is het ‘tijd’. En dat geldt voor ons allemaal.
Het is een mooi geheel geworden dit boek, niet zwaar of droevig. Op zijn eigen toegankelijke manier neemt de schrijver je mee in zijn gedachten en gevoelens.
Nadenken over je eigen dood, waarom zou je dat doen?
Eén antwoord is:
De mooie en misschien ook wel verrassende ontdekking van Schelling dat het nadenken over je eigen levenseinde er toe leidt dat je met meer aandacht en waardering het leven dat je leeft ervaart en bekijkt. Dat verklaart ook de titel van het boek: ‘Denkend aan de dood kom ik tot leven’.
Want je gaat automatisch denken over je leven, over je plannen en vooral over de mensen die je lief zijn. Wat mij bijvoorbeeld erg aansprak was de gedachte om een brief te schrijven aan je kind(eren) en aan je partner, waarin je kunt uitdrukken wat in de relatie waardevol voor je is geweest. Zoals vader Jacob bij zijn levenseinde een zegen uitsprak over elk van zijn kinderen, zo zou je aan diegenen die je dierbaar zijn ‘goede woorden’ kunnen meegeven.
Of die brief dan bewaard wordt tot het zo ver is, of al bij leven wordt gestuurd, dat valt te bekijken.

Leer ons zo onze dagen te tellen
dat wijsheid ons hart vervult. (psalm 90:12)
Ate Klomp

Op handen gedragen
Het komt niet vaak voor dat je in een situatie komt waarop een gezegde precies van toepassing is. Bij het feest van ds. A.H.Boschma was dit wel het geval. Het was een prachtig feest waarbij dominee en zijn vrouw opgehaald werden in een schitterende oude auto. Dominee deed het denken aan z’n huwelijksfeest.
Een groot aantal groepen wilden wel een pluim uitdelen en dat is met verve gelukt in verschillende vormen van creativiteit. Uit alle reacties bleek: Deze man en vrouw worden door de wijk op handen gedragen. En het blijkt wederzijds te zijn. Dominee vindt dat hij in de beste wijk van heel Drachten werkt. En dat is ook mooi meegenomen.
Maar waar ik eens extra aandacht aan wil besteden is de groep die het georganiseerd heeft. Want het lijkt allemaal zo makkelijk, we halen de dominee en zijn vrouw binnen, krijgen koffie en gebak, zijn weer op tijd terug in de zaal enzovoort, enzovoort. Het lijkt misschien makkelijk, maar er zit een enorme organisatie en planning achter. En aan het feit dat het makkelijk lijkt, blijkt dat het steengoed georganiseerd was. Over van alles en nog wat was nagedacht en met van alles was rekening gehouden. En geloof me, daar is heel wat plannenmakerij, vergaderingen, controles op afspraken, zorgen dat je genoeg medewerkers hebt, publicatie en zo nog een heleboel ander dingen aan vooraf gegaan.
Daarom organisatiegroep en medewerkers: Hartelijk bedankt, jullie hebben het geweldig gedaan. Jaaaaaaaaaaaaaa, ja, ja, ja ja……… Ik vind dat we jullie ook op handen moeten dragen. En verder? Verder denk ik dat ik me aansluit bij dominee waar hij aan het eind van de avond zegt: Ik ben er een beetje stil van. Stststststst….
H.Dorsman

Rosalia.jpg (434×600)Geloofsbeleving
Vakantie in een onbekende omgeving is het andere ervaren.
We komen terug in Palermo na een bezoek aan de plaats Monreale met de kathedraal met het prachtige interieur. In de verte klinkt muziek en er wordt gezongen. We rustten even uit in een park buiten de stadspoort. Het is warm. Langzaam wordt de muziek luider en luider. De manier van zingen lijkt op hooligans onderweg naar het stadion. Nieuwsgierig gaan we in de richting van het lawaai. Midden op de weg loopt een muziekkorps en een grote zingende stoet mensen met vlaggen met in hun midden een menshoog beeld met stralenkrans, op een enorme sokkel met draagarmen. Erg zwaar zo te zien aan de groep zwetende en zingende dragers, 25 jongemannen die elkaar ondersteunen, met het beeld op hun schouders. Elke 50 meter stopt de stoet en wisselen ze van plaats. Ze lopen beurtelings vooruit en achteruit. Geen hooligans dus maar holygans.
Onder de ingang van de stadspoort houdt de processie stil, wordt de patroonheilige van de stad neergezet en er uit volle borst prachtige liederen gezongen. Daarna gaan ze zingend en muziek makend met Santa Rosalie op de schouders de stad in richting kathedraal van Palermo. Wij gaan vast vooruit de indrukwekkende kathedraal in. Zelfs in de kathedraal hoor je de processie aankomen.
Plotseling zwaaien de enorme hoofddeuren open en komt de processie luid zingend en met heel veel muziek naar binnen. Santa Rosalie wordt hoog boven de hoofden van de groep uitgetild en via het middenpad richting het altaar gedragen. Er klinkt luid applaus, er wordt gejoeld. Het orgel neemt de muziek over en een prachtige stem zingt de processie en de heilige toe. De geloofsbelijdenis wordt samen uitgesproken en er wordt gebeden.
Na de zegen vertrekken we. De patroonheilige Santa Rosalie is weer in de stad. Veel van de aanwezigen zijn diep ontroerd. Wij ook. Geloof als onderdeel van het dagelijkse leven. Wat een beleving, wat een belevenis.
C.de Haan

Achteraf
Iemand tikt me op de schouder en vraagt: Hebt U de tijd bij U?
Ik draai me om en vraag: Bedoelt U de kloktijd?
Hij wijst naar zijn pols dus dat was duidelijk.
De tijd, een mooie vraag.
Ik dacht bij het thuiskomen toch maar even Prediker 3 lezen, over een andere tijd.
De tijd. De tijd tussen geboren worden en het sterven.
Als je het hardop voorleest aan jezelf, komen sommige woorden extra binnen.
Een tijd van lachen en huilen liefhebben, scheuren, rauwe scheuren, helen, weggooien en bewaren. Vul maar in.
Alles heeft zijn tijd, voor alles wat gebeurt, is een uur schrijft de auteur van Prediker 3.
De tijd van de klok zetten we in het voorjaar een uur vooruit, in het najaar draaien we het uur terug.
Gebeurtenissen in ons leven kunnen we niet terug draaien.
Het blijft bij dierbare herinneringen.
Het leven is een proces.
Ik schrijf er een paar woorden bij.
Vertrouwen - Het niet weten.
Y.van der Veen

Ga naar boven